Natalia Wrońska to architektka wnętrz polskiego pochodzenia, która po latach współpracy z renomowanymi biurami projektowymi w Londynie, Paryżu i Seattle, obecnie prowadzi własne studio Wronska-Boutet. Jej praktyka koncentruje się na tworzeniu przestrzeni, które łączą ponadczasowy charakter z nowoczesną wrażliwością. Najnowszy paryski projekt apartamentu zlokalizowanego w pobliżu ogrodu Luksemburskiego stanowi wyraz tej filozofii.
Inspiracje: Picasso i Chapo
Projekt apartamentu był inspirowany twórczością dwóch artystów związanych z tą częścią Paryża: Pabla Picassa i Pierre’a Chapo. Wrońska zestawiła ekspresyjność i barwność charakterystyczną dla Picassa z oszczędnością formy i szacunkiem dla materiału, które były fundamentem pracy Chapo. Ceramika z Vallauris, autorstwa m.in. Caprona, Mauniera, Massiera czy Roberta Picaulta, wnosi do wnętrza intensywne kolory i abstrakcyjne formy. W kontraście do nich pojawiają się drewniane meble inspirowane estetyką Chapo. Tę opozycję spaja narracja oparta na dialogu pomiędzy artystycznym wyrazem a funkcjonalnością.
Szlachetne materiały i autorskie rozwiązania
Centralnym punktem mieszkania jest kuchnia z fornirowanego orzecha włoskiego i z blatami z marmuru Alpi Verde. Mosiężna armatura z patynowaną powierzchnią od Studio Ore oraz osprzęt elektryczny od polskiej marki Corston dodają wnętrzu elegancji i głębi. Stół nawiązuje do twórczości Chapo, a zestawiono go z vintage’owymi krzesłami Juliusza Kędziorka, które łączą prostotę z subtelną finezją. Większość mebli powstała we współpracy z rzemieślnikami w Polsce i Wielkiej Brytanii. Wyposażenie wnętrza to w dużej mierze efekt długich poszukiwań na pchlich targach. W salonie znalazła się ścienna lampa Annie Maume, włoski regał inspirowany stylem Franco Albiniego, fotele projektu Gérarda Guermonpreza, szafa Gerharda Bartelsa oraz zabytkowa ceramika od Accolay Pottery, Arola Keramik i Pietera Groenvelda. Wrońska celowo wybierała przedmioty, które nie są doskonałe w klasycznym sensie, ale zawierają w sobie warstwy znaczeń i faktur.
Polskie odniesienia i artystyczna tożsamość
W realizacji pojawiają się również nawiązania do polskiego dziedzictwa. W korytarzu wyeksponowano obrazy Lutki Pink – artystki, której twórczość uległa transformacji po spotkaniu z Picassem w latach 50. Ekspresja jej późniejszych abstrakcyjnych prac stała się dla projektantki źródłem inspiracji. Obok dzieł sztuki znalazły się drewniane meble i geometryczne płytki. Łazienka i toaleta zostały zaaranżowane z użyciem marmuru Calacatta Breccia i mosiężnych akcentów, tworząc subtelne, rzeźbiarskie formy. W głównej sypialni dominuje drewno o ziemistym zabarwieniu, a wnętrze wzbogacają ręcznie wykonana szafa i minimalistyczne meble. Niesymetryczne lampy Claude’a Courjaulta, obrazy zawieszone nad łóżkiem oraz ceramika fat lave dopełniają całości, nadając jej intymny, a zarazem wyrazisty charakter. Mniejsza sypialnia kontynuuje tę estetykę, wprowadzając kolor poprzez tapicerowany zagłówek i wykorzystując meble takie jak reedycja szafki nocnej Anny Castelli Ferrieri z 1968 roku.
Paryski projekt jako żywa narracja
Apartament autorstwa Natalii Wrońskiej nie jest jedynie zbiorem starannie dobranych elementów, lecz stanowi spójną opowieść o poszukiwaniu równowagi pomiędzy sztuką a funkcjonalnością, historią a współczesnością. Wnętrze zyskuje narracyjny wymiar i staje się sceną dla życia, które z biegiem czasu nadaje mu nowe znaczenia.
Projekt: Wronska-Boutet Studio
Zdjęcia: Clement Vayssieres
Czytaj też: Francja | Mieszkanie | Paryż | Wnętrza | Meble
