Aula im. Wojciecha Świętosławskiego na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego przeszła gruntowną metamorfozę. Po trwającej trzy lata modernizacji wnętrze zyskało nową jakość, nie tracąc przy tym swojej historycznej tożsamości. Architekci odpowiedzialni za projekt mówią o „dialogu z przeszłością”, ale w praktyce jest to coś więcej: konsekwentnie przeprowadzona reinterpretacja akademickiej tradycji w języku współczesnej architektury.
Impuls do rozpoczęcia prac wyszedł od uczelni, która zaprosiła projektantów do przedstawienia wizji modernizacji. Wcześniejsze, niezrealizowane podejście do remontu pokazywało, że potrzeba zmian dojrzewała od lat. Audyt dydaktyczny potwierdził to jednoznacznie: aula nie spełniała współczesnych standardów komfortu, akustyki ani technologii. Zdecydowano się na zmiany.
Projekt metamorfozy auli przygotowali architekci Piotr Pamięta oraz Michał Waśkiewicz. Architekci od początku widzieli w tej przestrzeni jednak coś więcej niż problem do rozwiązania. „Aula ma ogromną wartość historyczną, której nie wolno ignorować” — podkreślają. To właśnie ta świadomość stała się fundamentem projektu realizowanego w latach 2021–2024.
Przed renowacją: przestrzeń, która utraciła spójność
Stan wyjściowy był trudny. Zużyta stolarka, chaotyczne oświetlenie, widoczne instalacje, podesty noszące ślady wieloletniej eksploatacji. Wnętrze było ciemne, ciężkie i odbierane jako przytłaczające. Do tego dochodziły problemy termiczne – zimą niedogrzane, latem przegrzewające się. Choć aula miała swój historyczny ciężar, przestała pełnić funkcję, do której została stworzona. Modernizacja była koniecznością.
Przywrócić charakter
Projektanci postawili sobie jasny cel: stworzyć przestrzeń harmonijną, uporządkowaną i sprzyjającą skupieniu. Nie chodziło o rekonstrukcję przeszłości, lecz o jej reinterpretację. Minimalizm miał tu nie być modą, ale narzędziem porządkującym – opartym na świetle, proporcjach i naturalnych materiałach. To właśnie te elementy stały się osią całej koncepcji.
Jednym z najciekawszych aspektów projektu jest sposób, w jaki potraktowano historyczne detale. Zabytkowe korby do opuszczania lamp – niegdyś element codziennej obsługi sali – zostały odnowione i wyeksponowane na ścianie. Ławy i siedziska poddano pełnej renowacji, zachowując ich linię i charakter, ale wzmacniając konstrukcję i poprawiając jakość użytkowania.
Centralnym punktem odniesienia pozostała Tablica Mendelejewa – symboliczny i funkcjonalny element przestrzeni. W nowej aranżacji zyskała jeszcze większą rangę, a nowe elementy (oświetlenie, zabudowy, akustyka) zaprojektowano tak, aby nie konkurowały z historią, lecz ją dopełniały.
Geometria sali sprzyjała liniowym oprawom, które porządkują przestrzeń i podkreślają jej rytm. Światło pośrednie daje miękką, równomierną luminancję, nie męcząc wzroku podczas długich wykładów. Różne sceny świetlne pozwalają dopasować salę do wykładów, prezentacji czy egzaminów.
Głowa do góry!
To jeden z najważniejszych obszarów zmian. Kaskadowy sufit z płyt akustycznych, pokryty specjalnym tynkiem pochłaniającym dźwięk, znacząco obniżył pogłos. Drewniane lamele na ścianach pełnią funkcję zarówno estetyczną, jak i akustyczną, rozpraszając odbicia. Współpraca z akustykiem była kluczowa – wstępne pomiary zrozumiałości mowy wypadały słabo, więc adaptacja akustyczna stała się jednym z filarów projektu.
Detale
Zaokrąglone zabudowy meblowe, stoły, regały, profile i moduły drewniane – wiele elementów powstało specjalnie dla tej przestrzeni. Testowano proporcje, promienie zaokrągleń, sposób pracy materiałów w świetle naturalnym i sztucznym. Dzięki temu wnętrze ma spójność, która nie jest efektem przypadku, lecz konsekwencji.
Nowością jest foyer, zaprojektowane jako odpowiedź na realne potrzeby studentów. To miejsce o miękkim, nieformalnym charakterze, które równoważy monumentalność auli. Służy odpoczynkowi, rozmowie, przygotowaniu do zajęć. Jednocześnie pełni funkcję reprezentacyjną, nadając budynkowi nową jakość użytkową.
Powstałe wnętrze jest spokojne, harmonijne, pozbawione agresywnych akcentów. Drewno i światło tworzą duet, który nadaje mu ciepło, ale bez dekoracyjnej przesady. Monumentalność budynku została zachowana, lecz złagodzona dzięki naturalnym materiałom i wyważonemu oświetleniu. To przestrzeń akademicka w najlepszym znaczeniu tego słowa – poważna, ale przyjazna.
Architekci podkreślają, że najbardziej dumni są ze spójności projektu. Od głównej sali po foyer – wszystko tworzy jedną narrację. Każdy detal wspiera funkcję i atmosferę. Reakcje użytkowników potwierdzają, że aula stała się miejscem, do którego chce się wracać.
projekt: Piotr Pamięta @pam_piotrpamieta & Michał Waśkiewicz @022design
stylizacja: Ewa Jezierska
zdjęcia: Kąty Proste / www.katyproste.pl
Czytaj też: Warszawa | Edukacja | Metamorfoza | Wnętrza | Detal | Polecane
