W niemieckim mieście Münster dokonano modernizacji i rozbudowy jednego z historycznych domów mieszkalnych. Nieruchomość stojąca przy Weißenburgstraße zamieniła się w obiekt, gdzie główną rolę odgrywa światło dzienne, ciągłość formy oraz pasywne rozwiązania. Klarowny projekt zrealizowano w oszczędnej technice budowlanej, opartej na naturalnej wentylacji i akumulacji ciepła. Forma dachu, będącego dominantą w tej inwestycji, porządkuje bryłę i organizuje jej wnętrze. Nowe życie starego domu w Münster było możliwe dzięki pracowni Andreas Schüring Architekten BDA.
Historia koszar w Münster
Budynek jest zlokalizowany na terenie dawnego zespołu koszar z początku XX wieku, który w ostatnich latach przekształcono w kameralne osiedle mieszkaniowe o ograniczonym ruchu pojazdów. Spośród pierwotnej zabudowy zachowały się jedynie wybrane domy oraz obiekt komendantury, tworzące czytelny układ przestrzenny. Dom z 1913 roku, który stoi przy Weißenburgstraße 24, pełni dzisiaj funkcję punktu orientacyjnego w obrębie osiedla.
Nowe życie starego domu
Forma historycznego budynku odbiega od typowej wojskowej estetyki. Ceglany korpus został opracowany z dbałością o detal i proporcje, co nadaje mu lekkość oraz dekoracyjny wyraz. Właśnie ta specyfika stała się podstawą dla architektów i wyznaczyła kierunek ich projektowych działań. Zamiast neutralizować zastaną formę, podjęto dialog z jej geometrią i rytmem, traktując ją jako aktywny element nowej kompozycji domu.
Bryła i kształt dachu
Rozbudowę zaprojektowano jako płynne rozwinięcie istniejącej ceglanej bryły. Wyłania się z niej nowa część, która stopniowo przechodzi w rozświetloną nadbudowę w obrębie mansardowego dachu. Załamanie jego połaci ulega redukcji, a historyczny gzyms przekształca się w zadaszenie. Całość tworzy jednolitą sekwencję form, w której dawna bryła zachowuje czytelność, a nowa część rozwija jej przestrzenną logikę.
Organizacja wnętrz i światło dzienne
Wnętrze 125-metrowego budynku podporządkowano pionowej osi komunikacyjnej. Centralnie ulokowana klatka schodowa łączy wszystkie kondygnacje i wprowadza światło dzienne aż do najniższego poziomu. Umożliwia to lekka stalowa konstrukcja schodów. Na poddaszu zastosowano ażurowe rozwiązanie zamiast pełnego stropu, co poprawia doświetlenie niższych kondygnacji i umożliwia lepszy naturalny ruch powietrza w całym obiekcie.
Ochrona domu przed przegrzewaniem
Od strony ogrodu budynek otwiera się poprzez dużą powierzchnię przeszkleń, zapewniając mieszkańcom bezpośredni kontakt z zielenią. Jednocześnie architekci zastosowali tutaj triki ograniczające nadmierne nagrzewanie wnętrz. Głębokie okapy dachowe, rozwinięty gzyms oraz pełne fragmenty ścian od strony południa zapewniają skuteczną ochronę latem bez użycia dodatkowych systemów zacieniania.
Nowe życie starego domu – technologie
Projekt oparto na niskotechnologicznych zasadach, wykorzystujących naturalne zjawiska fizyczne. Otwarta klatka schodowa i centralna przestrzeń powietrzna tworzą efekt komina, który umożliwia skuteczną wentylację wszystkich kondygnacji. Cały ten proces nie byłby tak efektowny bez sterowanego okna dachowego. Stabilność warunków wewnątrz domu zapewniają masywne ceglane mury, współpracujące z powietrzną pompą ciepła oraz ogrzewaniem podłogowym zasilanym energią odnawialną.
Konstrukcja, materiały i detale
Podczas realizacji projektu w dużym stopniu wykorzystano istniejącą konstrukcję przybudówki, uzupełniając ją ze względów przeciwpożarowych o cienką płytę z betonu. Mansardowy dach powstał natomiast jako lekka hybrydowa konstrukcja ze stali i drewna. Belkowe stropy odciążają historyczne mury, a we wnętrzach domu pozostawiono widoczne powierzchnie z jodły białej. Cegły z rozebranych ścian poddano recyklingowi, wykańczając ich powierzchnie wapienną szlamówką, co poprawiło paroprzepuszczalność i wizualną jedność całego obiektu.
Projekt i materiały: Andreas Schüring Architekten BDA
Czytaj też: Cegła | Dom jednorodzinny | Wnętrza | Niemcy | whiteMAD na Instagramie
