Już 19 września we Wrocławiu rusza Kinomural. To festiwal miłośników sztuki w przestrzeni publicznej, który pobudza wyobraźnię i dostarcza wizualnych wrażeń z wykorzystaniem nowoczesnej technologii. Dwudniowe wydarzenie daje możliwość zobaczenia ponad 500 wielkoformatowych projekcji na ścianach kamienic i poznania sztuki tworzonej przez 90 artystów z 20 państw.
Tego wielkiego święta sztuki we Wrocławiu nie byłoby, gdyby nie inicjatywa dwóch braci. Kilka lat temu myśleli o stworzeniu projektu, który zmieni statyczne elewacje wrocławskich kamienic w dzieła sztuki. Ruchome murale, instalacje audiowizualne wykorzystujące technologię 3D i eksperymentalne animacje na dwa dni zmieniają Wrocław w światową stolicę sztuki nowych mediów. Ulice, które w ciągu dnia tętnią codziennym życiem, wieczorem stają się żywym, pulsującym ekranem, a sztuka współczesna łączy się z architekturą miasta.
Kinomural zaczął się od prostego buntu i równie prostego marzenia. Kilkanaście lat temu wkurzały nas fasady i boczne ściany kamienic przykryte wielkoformatowymi reklamami, więc pomyśleliśmy: zamiast billboardów, ruchome obrazy. Zamiast krzyczeć hasłami, pokazywać nieoczywiste historie. Pierwotny plan był performatywny, partyzancki: niespodziewane projekcje w różnych punktach Wrocławia, żeby przechodzień trafił na sztukę tak po prostu. Dziś z tamtego pomysłu wyrósł międzynarodowy festiwal sztuki nowych mediów, który zamienia miasto w gigantyczną galerię pod gołym niebem. Zmieniła się skala, ale rdzeń został ten sam: oddać mury artystom, zmienić przestrzeń, zaskoczyć widzów, wybić z rutyny, zostawić ślad w pamięci – mówi Bartek Bartos, dyrektor i kurator Kinomuralu.
Kinomural jest immersyjnym wydarzeniem skierowanym do wszystkich. Organizatorzy zachęcają mieszkańców, turystów, artystów i entuzjastów sztuki, by dwa wrześniowe dni przeznaczyli na spacery i odkrywanie barwnych animacji. Autorami dzieł jest grupa artystów, z których sztuką mogliśmy się już spotkać w internecie, teledyskach, na koncertach, w serialach czy reklamach.
Sztuka nowych mediów jest wszędzie – czasem ukryta na widoku. Od filtrów AR w telefonach po generatywne wizualizacje na koncertach, od motion graphics w przestrzeniach publicznych po interaktywne ekrany w muzeach i sklepach, nowe media stały się częścią wizualnego języka w codziennym życiu. To, co kiedyś było eksperymentalne, jest teraz częścią tego, jak się komunikujemy, bawimy i wyrażamy. W ostatnich latach przenika do tak wielu dziedzin, bo mówi językiem teraźniejszości – danymi, szybkością, interakcją, płynnością. Adaptuje się. Wraz z ewolucją narzędzi, ewoluuje też sztuka – komentuje Yoshi Sodeoka, jedna z gwiazd festiwalu.
Podczas Kinomuralu miasto zyskuje skórę. Spękane kamienne fasady przez parę nocy oddychają światłem, wypełnione obrazami, które opierają się stałości. Artyści wracają, ponieważ nasza praca nigdy nie pozostaje w bezruchu i zawsze z chęcią łapiemy jej migotanie, chwiejność i rozpływanie się w nocy – dodaje stały gość festiwalu, nowojorczyk Peter Burr.
Kinomural 2025. Mocne punkty wydarzenia
Co roku to kuratorzy decydują o wyborze prac, dzięki czemu w zaledwie dwa wieczory możemy zobaczyć najważniejsze realizacje sztuki nowych mediów z całego świata – od debiutantów po prekursorów i legendy audiowizualnego video.
Tegoroczny program, zatytułowany ODYSEJA: WERSJA BETA, zabiera widzów w podróż przez wizje, sny i cyfrowe mity. To audiowizualna mitologia XXI wieku, balansująca między Homerem a estetyką science fiction. W centrum wydarzenia, jak co roku, stoją dwie ściany głównej sekcji – kuratorski rdzeń Kinomuralu stworzony przez pomysłodawców, braci Bartos.
W stałym zespole kuratorów pozostaje niezmiennie Peter Burr, nowojorski mistrz animacji komputerowej z Brooklynu, który i w tym roku przygotował swoją selekcję.
Mój tegoroczny program, ŚMIERĆ REKREACYJNA, skupia artystów, którzy potrafią przekuć zakończenia w początki. Holly Herndon i Mat Dryhurst podejmują temat śmiertelności poprzez intymne spojrzenie na poród i przetrwanie, wciągając nas w doświadczenie bliskie śmierci, które staje się medytacją nad samym życiem. Jacob Ciocci symuluje duszne przeciążenie naszego technologicznego piekiełka, które jest tak nieubłagane, że popycha naszego zbiorowego awatara ku samozniszczeniu. Boris Labbé kreśli cykle tworzenia i rozpadu, odtwarzając upadek naszego ludzkiego potencjału w postaci wegetatywnego odrodzenia. Phil Mulloy obnaża ludzkość do gołych kości poprzez satyryczny minimalizm, a Martha Colburn zestawia historyczne mity, przemoc i zbiorową traumę poprzez swoją unikalną punkową estetykę. Razem artyści ci otwierają tymczasowe komory śmierci, w których przeistaczamy się w awatary i zjawy, w maszyny nie po to, żeby się skończyć, ale żeby się przemienić – mówi Peter Burr.
Specjalnym gościem festiwalu będzie Yoshi Sodeoka, uznawany za pioniera internetowej sztuki cyfrowej. Kilka miesięcy temu artysta zaprezentował na Times Square multimedialną instalację rozciągającą się na 95 ekranów. Na Kinomural Sodeoka przygotował dwa projekty. Pierwszy, zatytułowany RÓJ, ukazuje murmuracje ptaków jako spektakularne zjawisko naturalne i jednocześnie dynamiczny system danych – do zobaczenia 19 września. Drugiego dnia zaprezentowane zostaną GIRLANDY, kolekcja abstrakcyjnych prac stworzonych w latach 2017–2023 we współpracy z brazylijskim producentem muzyki elektronicznej MYMK.
Na dzieci tradycyjnie czekać będzie DOBRANOCKA, czyli sekcja wyświetlana na największym „dobranockowym” ekranie świata. Zamiast znanych z telewizji kreskówek kuratorzy prezentują krótkometrażowe animacje rysunkowe, poklatkowe i generatywne. ZŁANOCKA to abstrakcyjne animacje artystów nowych mediów, m.in. Mariusza Wilczyńskiego, Teda Wiggina, Kathrin Hunze, które połączą się ze stworzonymi na tą okazję autorskimi narracjami polskich twórców i twórczyń, m.in. Tomka Tryzny, Darii ze Śląska, Ilony Witkowskiej.
Co roku w wyniku międzynarodowego naboru wyłaniani są też artyści i artystki, których prace pokazywane są na ścianie OPEN CALL, w tym roku pod tytułem STRUKTURA CZASU.
Kolejne festiwalowe ogłoszenia i przygotowania można śledzić w social mediach: Facebook, Instagram oraz na www.kinomural.com.
Kinomural. Festiwal sztuki nowych mediów
19-20 września 2025, godz. 19:30-22:00
Wrocław, Nadodrze
Wydarzenie bezpłatne, wstęp wolny
TOP 10 artystów, których prace musisz zobaczyć na Kinomuralu:
Thomas Pons – reżyser i artysta wizualny. Zajmuje się wszystkimi formami ruchomego obrazu – od wystaw i teledysków po filmy krótkometrażowe, seriale i interaktywne projekty VR. Film „Umami” został pokazany w Konkursie VR na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Współautor serialu Planthéon. Poprzez swoje prace zadaje pytania o to, kim jesteśmy i jak żyjemy.
Ted Wiggin, nowojorczyk, absolwent amerykańskiej Rhode Island School of Design, jednej z pierwszych akademii sztuk pięknych w Stanach Zjednoczonych. Autor filmów krótkometrażowych i oprogramowania do animacji. Programy, które stworzył są bezpłatnie dostępne na jego stronie. Oprogramowanie MIMT.
Samuel Pietri – artysta wizualny i kreatywny technolog pracujący na przecięciu nowych technologii, systemów generatywnych i projektowania interaktywnego. Obecnie jest częścią zespołu fuse*, w którym współtworzy instalacje i spektakle prezentowane na całym świecie, badając granice między technologią, naturą i ludzką percepcją. Współautor ostatniej oprawy wizualnej dla Linkin Park w ramach trasy koncertowej “From Zero” [fragment koncertu] oraz Dom Dolla .
Sabrina Ratte – kanadyjska artystka mieszkająca w Montrealu. Jej twórczość obejmuje animację 3D, fotogrametrię, analogową syntezę wideo, druk cyfrowy, rzeźbę i instalacje interaktywne, z których tworzy połączone ekosystemy na wielu platformach. Bada przenikanie się technologii i biologii oraz spekulatywną ewolucję naszego środowiska, a jej prace są głęboko inspirowane science fiction, filozofią, myśleniem ekologicznym i tradycjami okultystycznymi. Jedna z jej ostatnich interaktywnych instalacji to PHARMAKON.
O Future to duet artystyczny z Kopenhagi — Katherine Mills Rymer z RPA i Duńczyk Jens Bjornkjaer. Tworzą hipnotyzujące animacje 3D, muzykę i sztukę dźwiękową na styku elektroniki i orkiestry. W tym roku Enter Afterlife, solowa wystawa O Future, trafiła do Muzeum Thorvaldsena — jednej z najważniejszych instytucji sztuki w Kopenhadze. Rok wcześniej stworzyli prace dla The Wrong Biennale, Subjective Art Festival w Nowym Jorku, Oslo Nye Teater oraz muzykę dokumentu Netflixa Tell Them You Love Me [trailer], który zdobył nominację BAFTA. Ich monumentalna instalacja Saint Pity gościła przez pół roku w Nikolaj Kunsthal. Współpracowali m.in. z Ai Weiweiem, Larsem von Trierem, Louisem Theroux i Fundacją Allena Ginsberga.
Newnome Beauton – artysta generatywny z doktoratem z biologii molekularnej. Używa oprogramowania do renderowania w czasie rzeczywistym do estetycznej eksploracji systemów matematycznych i biologicznych. Szczególnie interesuje go łączenie tych elementów w celu odkrywania granic między tym, co żywe i nieożywione. Poprzez swoje czarno-białe prace stara się inspirować do głębszego spojrzenia na złożone wzorce rządzące naszym światem. Współtworzył wizualizacje dla takich zespołów jak Alice in Chains czy Metallica [współtworzył teledysk Lux Æterna].
Dirk Koy – artysta i filmowiec, który zajmuje się cyfrową modyfikacją fotografii i nagrań wideo przedstawiających miejsca, przedmioty i żywe istoty. Wykorzystuje wiele technologii cyfrowych, takich jak animacja 2D i 3D, drony, fotogrametria, skanowanie 3D, rzeczywistość rozszerzona i rzeczywistość wirtualna. Jego prace były wielokrotnie pokazywane w przestrzeni galeryjnej i miejskiej na całym świecie, m.in. na Times Square w Nowym Yorku czy Las Vegas [jedna z ostatnich realizacji].
DeeKay – animator i artysta cyfrowy, który w pracy łączy prostotę i dynamizm, czerpiąc inspirację z gier retro. Po latach pracy jako motion designer został pełnoetatowym artystą, skupiając się na sztuce i angażując się w tworzenie własnych cyfrowych dzieł w celu opowiadania historii. Solo show w Korei. Laureat Digital Art Awards 2025, która wyróżnia najbardziej innowacyjnych artystów zajmujących się nowymi mediami i sztuką cyfrową.
Amanda Bonaiuto – reżyserka animacji, artystka i adiunkt wydziału ilustracji w Parsons School of Design w Nowym Yorku. Najbardziej znana jest ze swoich filmów krótkometrażowych i prac na zamówienie, które były prezentowane na festiwalach filmowych i w galeriach na całym świecie – jedna z ostatnich realizacji to Confetti [trailer]. Tworzy prace zgłębiające eksperymentalną narrację, skrzywione postacie i czarny humor.
Alex Gamsu Jenkins – ilustrator i reżyser animacji z Londynu. Tworzy animacje, ilustracje i komiksy. Jego prace, pełne przerysowanych i zniekształconych postaci, poruszają tematy społecznego i psychologicznego dyskomfortu z dozą czarnego humoru [jedna z ostatnich animacji]. Jenkins współpracował między innymi z The New York Times, VICE, Netflix, BBC 3, Society, Adult Swim, Vans i Adidas.
źródło: Kinomural
Czytaj też: Wrocław | Murale | Kamienica | Elewacja | Sztuka | Kultura | Polecane | whiteMAD na Instagramie
